Bundan binlerce yıl önce, kutsal topraklarda, büyük bir nehir doğdu; adı Dicle. Bu nehir, sadece su taşımazdı, o bir hayat kaynağıydı, tüm canlılara can verir, büyür, beslerdi. Her zaman derin saygı ve sevgiyle anılır, kutsal kabul edilirdi. Fırat ile Dicle, Mezopotamya’nın damarları gibi, tarihin en önemli su yolları arasında yer almış, her biri farklı efsanelere ev sahipliği yapmıştı.

Ancak, Dicle’nin kaynağına dair anlatılan bir efsane vardı ki, bu efsane, her zaman daha farklı, daha mistik bir anlam taşımıştı. Derlerdi ki, bir zamanlar Dicle Nehri, Danyal Peygamber’in eliyle şekillenmişti.

O zamanlar, Allah, Danyal Peygamber’e bir vahiy göndermişti. Gecenin karanlığında, gökyüzüne bakarken birdenbire peygamberin gönlünde bir ışık belirir. O ışık, kelimelere dönüşüp peygambere ulaşır. “Ey Danyal! Elindeki asanla, suyun çıktığı mağaranın ağzından başlayarak bir çizgi çiz. Suyun arkandan gelecektir. Ama dikkat et, bu su, ne yetimlerin ne de dul kadınların malına zarar vermesin. Fakirlerin, yoksulların topraklarıyla karşılaştığında, güzergahını değiştir. Suyu, bu topraklara zarar vermeden, verimsiz topraklardan geçireceksin.”

Danyal Peygamber, Allah’ın bu emrini hiç düşünmeden kabul etti. Gönlünde bir huzur, kalbinde derin bir sorumluluk hissetti. Elindeki asayı kaldırdı ve mağaranın ağzından başlayan bir çizgi çizdi. Çizdiği çizgi, bir nehrin başlangıcıydı, ama bu nehir, sadece su taşımakla kalmayacaktı, o, yaşamın ta kendisi olacaktı.

Dicle Nehri, ilk adımlarını attığında, sırtında Peygamberin eli vardı. Akışı yavaşça başlarken, Danyal Peygamber, her bir dönemeçte, suya değdiği her noktada suyun yönünü değiştirdi. Nehrin güzergahı, zamanla bir yılan gibi kıvrılarak şekil almaya başladı. Her bir zikzak, her bir menderes, peygamberin elinden çıkan bir irade gibi göründü. Suyun akışı  her zaman hayat verdi.

Nehir, Basra Körfezi’ne kadar uzandı ve bu yolculuk, ne sadece suyun bir yolculuğu, ne de toprakların bir arayışıydı; aynı zamanda insanlık tarihinin en eski kutsal mirasıydı. Dicle’nin suyu,verimli topraklarda hayatın gücünü beslerken, her yönüyle hikmetle şekillendi. Topraklar, sulandı ve bu sulama, yedi kaynaktan birleşen bu nehrin gücüyle hayat buldu.

Dicle, sadece bir nehir değil, bir anlam taşıyordu. Her kıvrımı, her dalgası, ilk mercimeğin, arpanın, buğdayın filizlendiği topraklara tanıklık etmişti. Hayvanlar burada evcilleştirilmiş, insanlar burada ilk yerleşimlerini kurmuştu. Toprağa hayat, havaya dirhem canlılara can vermişti. Her damlası, yaşamın bir parçasıydı.

Bir gün, Dicle Nehri’nin kutsallığına dair, çok uzaklardan gelen bir yolcu Karacadağ’ı gördü. Dağ, dev bir ateş kuşağı gibi patladı. Lavlar, Dicle’nin çağlayan sularına doğru ilerlerken, su ve ateş karşı karşıya geldi. Ancak, nehir, ateşi hiç umursamadan yoluna devam etti. O anda, su ile ateş birbirine kardeş oldu. Ateşin sıcaklığı, suyun serinliğinde donduruldu. Bu olağanüstü olay, Dicle Nehri’nin gücünü, doğanın birleşimindeki hikmetini simgeliyordu.

Zamanla Dicle, tüm semavi kitaplarda adını duyurmuş bir nehir oldu. Tevrat’ta Digris, İncil’de Tigris ve Kur’an’da Dicle olarak anılmıştı. Her biri farklı bir adı koymuştu ama hepsi, aynı kutsal kaynağı işaret ediyordu.

Bilim adamları bile Dicle’ye özel bir bakış açısıyla yaklaşmış, nehrin yeryüzü tarihindeki yerini tartışmışlardı. Ancak, halk arasında bir rivayet vardı ki, Dicle, tam üç milyar yıl önce doğmuştu. Ve her damlası, toprakların en eski sırrını taşıyor, eski medeniyetlerin silinmeyen izlerini saklıyordu.

Dicle Nehri, her dönemde ve her çağda, yalnızca bir su kaynağı değil, aynı zamanda kutsal bir yolculuktu.

O yolculuk, her zaman Danyal Peygamber’in eliyle şekillenen, hayatla dolup taşan bir varoluş hikayesiydi.

Ve o günden sonra, Dicle’nin suyu, her zaman hayat veren bir kaynak, her zaman kutsal bir yaşam kaynağı olarak kalmaya devam etti.